Palacio do Marqués de San Adrián

Construcción: Primeira metade do S. XVI
Estilo: Renacentista
Restaurado en: 1.991-1.993
Actividades e uso actual: Sede da Universidade Nacional de Educación a Distancia e da Escola Oficial de Idiomas

Historia e estrutura:

Arquitectura civil do Val do Ebro do momento, con división en dous corpos principais e un ático. A súa disposición aseméllase á Casa do Almirante.

O patio, de forma rectangular, de gran sobriedade e belas proporcións, articúlase en dobre planta. A planta inferior presenta unha orde toscana e dous vans adintelados pola fronte. A superior, con dobre número de vans, consta de arcos rebaixados sobre columnas de capitel vexetal. Nas esquinas aparecen grosos alicerces con pilastras encostadas en lugar de columnas.

Sobresaen as ménsulas con nenos espidos atlantes que tocan instrumentos musicais ou se distribúen en diversas actitudes.

No friso inferior existe decoración composta por bustos masculinos no alto relevo, suxeitos por parellas de figuras, que se complementan cos anxelotes do friso externo.

Os lenzos laterais presentan decoración de panos romboidais mudéxares no corpo alto e carecen de beirado.

O beirado de madeira do marqués de San Adrián, obra de Obray (autor do Coro da Catedral de Tudela e de Pamplona) é unha das pezas máis significativas do edificio, que foi desmontado, limpado, e sometido a diversos tratamentos no momento da súa última restauración, en 1994.

No interior do palacio existe un patio rectangular de dobre planta e consérvase, tamén, a gran escaleira primitiva de planta cadrada con embocadura de triplo arco e tres tramos perpendiculares, que foron restauradas na súa totalidade. As escaleiras reúnen, a modo de friso, as pinturas de doce mulleres ilustres da antigüidade mitolóxica e da historia e lenda grecolatina. Están clasificadas segundo unhas categorías fixas; unhas son mitolóxicas, outras son mulleres heroicas polo seu valor guerreiro e outras en castidade. Estas pinturas están consideradas excepcionais, non só polo seu estilo e técnica, senón porque en España apenas se consérvan conxuntos mitolóxicos destas características.

O palacio componse de dúas plantas importantes, a baixa e a primeira, de similar altura, que dan a dimensión ópatio interior. Sobre elas, o corpo principal, unha galería de grandes arcos. Dúas torres laterais completaban os límites da edificación. O patio é arquitrabado en planta baixa, sostido por oito columnas de estilo toscano, na que se apoian directamente as vigas de madeira.

Achegadas ó patio central atópanse as antigas dependencias da servidume, de gran superficie, que durante a restauración do palacio reconvertéronse en catro plantas que albergan o groso das dependencias utilizadas para a docencia.

Na baixa aloxáronse distintos despachos, unha zona de administración, outra de conserxería e outra de almacéns.

No primeiro e segundo andar habilitáronse diversas salas que son utilizadas como tutorías.

No piso máis alto están situadas diversas salas dedicadas a tutorías, dúas salas dedicadas a informática, unha a audiovisuais e unha zona dedicada a Biblioteca, que inclúe entre as súas dependencias unha ampla Sala de Lectura.

Ó longo de máis de 600 anos a familia Magallón, á que pertenceu este Palacio, estivo íntimamente relacionada coa historia de Tudela e de Navarra. Hai constancia de que os Magallón viven en Tudela desde finais do Século XIV, aínda que numerosos historiadores sitúan a súa chegada a Tudela no 1119 con tóma da cidade. O título de Marqués de San Adrián foi outorgado a Joaquín Magallón e Beaumont de Navarra por lle rei Carlos II en 1696. En 1802, os Magallón alcanzaron a principal distinción a que unha familia podía aspirar durante o antigo réxime: a grandeza de España. O representante deste título foi José María Magallón e Armendáriz.

 

Máis información:
http://www.unedtudela.es/

Rúa Magallón,8 / 31500 Tudela (Navarra)
Teléfono: 948 821 535
Email: info@tudela.uned.es
FB: https://www.facebook.com/unedtudela/